ส่องกระจก
วันก่อนนั่งวาดรูปการ์ตูนตัวเอง
สังเกตดูอีกที เออ.. แสกผมที่วาดไม่เหมือนรูปถ่าย
คือ เราวาดแสกผมเหมือนกับที่เราเห็นในกระจก
แต่ในรูปถ่ายมันจะกลับกันคนละด้าน
แสดงว่าเวลาเรามองตัวเองต่างจากเวลาที่คนอื่นมอง
แต่ก็ตอบไม่ได้ว่ามุมมองของกระจกกับมุมมองของรูป
อย่างไหนแสดงควา่มเป็นตัวเราได้อย่างแท้จริงที่สุด
ตัวเราเองมองตัวเราเองหรือว่าตัวเราเองที่คนอื่นมองเห็น
บางทีเราอาจจะมองเห็นรายละเอียดเล็กน้อยของตัวเอง
แต่บางทีเราก็อาจจะชินตัวเองมากพอที่จะมองข้ามเรื่องบางเรื่องของตัวเองไป
ช่วงนี้พยายามมองคนอื่นเหมือนเวลาที่พวกเขาส่องกระจกมองตัวเอง
และมองเห็นเราจากมุมมองของรูปถ่าย
เราออกจะหน่วงจิตเวลามีคนเริ่มมาสั่ง
เคยไปซื้อสมุดกะเพื่อนคนจีน
เราก็เลือกให้ครบสามเล่มจะได้ราคาลด
เราเลือกไปแล้วเค้าก็มาชี้ๆบอกว่าเฮ้ยอันนี้ไม่สวย
แล้วดึงอันที่เราเลือกออกไปแล้วเอาอันที่เค้าบอกว่าสวยมาใส่ให้
….
ป่วยเลยค่ะ คือ ดิฉันหรือเพื่อนก็ไม่รู้นะคะ
แต่โดยรวมก็คือเพื่อนเราน่ารักนะ
เค้าคงมองว่าเค้าหวังดีกับเรามาก
โอเค ถ้ามองกันตรงๆแบบไม่ลำเอียง
เพื่อนเราก็ไม่ควรจะใส่ความคิดเค้าให้ใคร
คืออาจจะแสดงความคิดเห็นได้ แต่ไม่ควรไปบังคับ
ส่วนเรามองว่า อะไรวะ เรื่องของกรู ไม่สวยแต่ชอบง่ะ
ส่วนเค้าคงคิดว่า เฮ้ย นัทเนี่ยรสนิยมการเลือกสมุดไม่ได้เรื่อง
เลือกแต่ลายปัญญาอ่อน ต้องจัดการ
เราก็มองว่า แทนที่จะมองว่าเค้าป่วง เราก็โอเควะ
ชีวิตเค้าคงยากพออยู่แล้ว เพราะคงมีอะไรที่
"ขัดหู" "ขัดตา" "ขัดใจ" เยอะมาก
เราก็ยอมๆเค้าไปตอนเค้าเดินมา แล้วก็วนๆไปเลือกเล่มที่เราเลือกแล้วชิ่งไปจ่ายตังใส่ถุงเผ่นเลย
หลังๆมานี่พอรู้ว่าโดนนินทาโดยฝรั่ง
ก็จะท่องไว้ว่า เราก็นินทาคนอื่น คนอื่นก็นินทาเรา
ทุกครั้งที่เราจะนินทาใคร ก็ให้นึกถึงตัวเองตอนนี้ไว้
(แม้จะพลั้งปากบ่อย)
แต่ฝรั่งนี่ชอบวิจารณ์คนอื่นนะ
คือเค้าไม่มายุ่งกะคนอื่นนะ แต่วิจารณ์ลับหลัง
เค้าไม่ด่านะว่างานเราไม่ดีตรงๆ
แต่วิจารณ์เราหลับหลัง
บางทีแอบได้ยิน(โดยบังเอิญ)
ก็แอบอยากร้องไห้เหมือนกัน
แต่ก็พยายามเข้าใจธรรมชาติเค้า
เค้าใส่หน้ากากไว้ด้วยหน้าแฉล้ม
แต่คิดอะไรก็อีกเรื่องหนึ่ง
เค้าอาจจะเทคแคร์เราดีมากมาย
แต่เค้าคิดยังไงก็อีกเรื่องหนึ่ง
เราสังเกตว่าเวลาเราทำอะไรตรงข้ามกับสิ่งที่เราคิด
เราจะปวดร้าวลึกๆ และยิ่งทำตัวเรารู้สึกกลวงข้างใน
เพราะว่าเราไม่สามารถแสดงตัวตนเราออกมาได้
เราก็เลยคิดว่า ให้เค้าออกมาวิจารณ์ลับหลังก็ไม่ใช่เรื่องน่าปวดตับ
เพราะเค้าคงอยากระบายบ้างอะไรบ้าง ก่อนที่ตัวเค้าจะกลวงไปเลยจริงๆ
แล้วเราก็พบว่าการมองอย่างนี้ก็มีข้อดี
เราก็เริ่มให้อภัยคน ไม่รู้สึกอะไรมากขึ้น
(แต่ก็เป็นกรณีๆนะ ต้องอาศัยเวลาที่จะค่อยๆกระเถิบไปทีละก้าว)
เหมือนเวลาเราวาดรูปแหล่ะ
ถ้าเราวาดคนได้คนนึง เราอาจจะมองเห็นว่า อ่อ ตาคนเป็นอย่างนี้ ปากคนเป็นอย่างนี้ หูคนเป็นอย่างนี้
เราก็จะพยายามหัดวาด ตา หู จมูก ปาก เราให้มากขึ้น
แม้จะมีคนที่หู ตา จมูก ปาก ที่สัดส่วนไม่เหมือนเรา
แต่ก็ดีกว่าเราไม่เข้าใจอะไรเลยและมองว่าพวกมนุษย์ที่ไม่เหมือนเราเป็นเอเลี่ยนไปทั้งโลก
Advertisement
ฮือ
เปงไรร้องฮือจ๊ะอวนอวน