ถือศีลแปด
วันนี้ถือศีลแปดวันแรกของปีนี้
(หลังจากผ่านปีใหม่มาสองเดือนกว่า)
มีหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากทำ
การไปปฏิบัติธรรมก็อย่างหนึ่ง
ถือศีลแปดนี่แค่ซ้อมๆ
ลองปิดไม่แชทFBดู แต่ก็ยังโพสวอลล์นะ
คือ เวลาแชทมักจะไม่ได้ตรวจสอบว่าพูดอะไรอยู่
แต่เวลาคอมเม้นท์อะไร เราจะกลับมาอ่านทวนอีกทีหนึ่ง
เลยไม่อยากเปิดแชท เพราะศีลข้อสี่ขาดแหลกแน่นอน
อันที่จริงศีลข้อสี่มันเกี่ยวกับการเบียดเบียนคนอื่นด้วยคำพูด
แน่นอนว่าคำพูดคนทำร้ายใจคนยิ่งกว่ามีดอีก
เพราะมีดน่ะ ปักครั้งเดียว อย่างมากก็เป็นแผลเป็น
แต่คำพูดน่ะ ถ้าเอามาคิดแล้ว คิดอีก คิดแล้ว คิดอีก
มันก็ยิ่งเจ็บซ้ำๆ ถือว่าเป็นมีดที่รีไซเคิลได้
มีดที่มองไม่เห็น
พอพูดคำว่า มีด เราจะรู้สึกว่า น่ากลัว
แต่เราก็ใช้ประโยชน์จากมีดได้เยอะ
เป็นว่าครัวไหนบ้านไหนไม่มีมีด ก็ไม่สามารถทำครัวได้เลย
คำพูดหรือการสื่อสารก็เหมือนกัน
เราอยู่โดยที่เราไม่พูด หรือสื่อสารไม่ได้เลย
เพียงแต่เราใช้คำพูดบ่อยๆ ๆ มากจนลืมไปว่า
นอกจากจะเป็นคุณแล้ว คำพูดก็เป็นโทษ
เราเป็นทั้งเจ้าของคำพูด
และคำพูดก็เป็นนายเรา
สามารถช่วยเหลือหรือทำร้ายกันก็ได้
แต่การถูกทำร้ายด้วยคำพูดอาจจะต่างจากโดนทำร้ายร่างกาย
เพราะการทำร้ายร่างกาย เมื่อถูกแทงครั้งหนึ่ง ความเจ็บจะคงอยู่จนกว่าแผลนั้นจะสมาน
แต่การแทงกันด้วยคำพูดนั้น เมื่อถูกแทงครั้งหนึ่ง
ผู้ฟังจะสามารถรีไซเคิลมีดคำพูดนั้นขึ้นมาปักอกตัวเองได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
โดยที่ตัวผู้พูดเอง อาจจะลืมไปแล้วว่าเคยว่าอะไรร้ายๆกับใครเอาไว้บ้าง
เราในฐานะผู้พูด ก็ต้องระวังคำพูดของตัวเอง
และเราในฐานะผู้ฟัง เมื่อเห็นว่าคำพูดนั้นเป็นมีด ก็รีบทิ้งซะ อย่าเก็บไว้กับตัว
จะได้ไม่บาดอกบาดใจซ้ำไปซ้ำมา
