อยู่ดีดีก็อยากย้อนคืนวัน
หรือมีเครื่องลบความทรงจำบางอย่างออกไป

ในเกมส์ของความรัก
คนที่เจ็บปวดที่สุด
คือคนที่อ่อนไหวที่สุดใช่ไหม

ฉันไม่รู้ว่าฉันอ่อนไหวที่สุดหรือเปล่า
แต่ฉันแน่ใจว่า
ฉันกำลังเจ็บปวดอยู่

ฉันเกลียดตัวเองในตอนนี้
แต่ก็ฉันรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ต้องข้ามผ่าน
การตามใจตัวเองเป็นการสร้างปัญหามาให้บ่อย
จนหัวใจกลายเป็นเหมือนเด็กเล็กที่ถูกสปอยส์
จนตอนนี้มันกำลังร้องลั่นอยู่
ฉันเป็นแม่ของเด็กนี้
ฉันจะไม่ยอมสปอยส์หัวใจอีกแล้ว
เพราะฉันต้องการให้หัวใจนี้เข้มแข็ง
ยิ้มนะ แล้วสู้
เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป…

(หลังจากผ่านปีใหม่มาสองเดือนกว่า)

มีหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากทำ

การไปปฏิบัติธรรมก็อย่างหนึ่ง

ถือศีลแปดนี่แค่ซ้อมๆ

ลองปิดไม่แชทFBดู แต่ก็ยังโพสวอลล์นะ

คือ เวลาแชทมักจะไม่ได้ตรวจสอบว่าพูดอะไรอยู่

แต่เวลาคอมเม้นท์อะไร เราจะกลับมาอ่านทวนอีกทีหนึ่ง

เลยไม่อยากเปิดแชท เพราะศีลข้อสี่ขาดแหลกแน่นอน

อันที่จริงศีลข้อสี่มันเกี่ยวกับการเบียดเบียนคนอื่นด้วยคำพูด

แน่นอนว่าคำพูดคนทำร้ายใจคนยิ่งกว่ามีดอีก

เพราะมีดน่ะ ปักครั้งเดียว อย่างมากก็เป็นแผลเป็น

แต่คำพูดน่ะ ถ้าเอามาคิดแล้ว คิดอีก คิดแล้ว คิดอีก

มันก็ยิ่งเจ็บซ้ำๆ ถือว่าเป็นมีดที่รีไซเคิลได้

มีดที่มองไม่เห็น

พอพูดคำว่า มีด เราจะรู้สึกว่า น่ากลัว

แต่เราก็ใช้ประโยชน์จากมีดได้เยอะ

เป็นว่าครัวไหนบ้านไหนไม่มีมีด ก็ไม่สามารถทำครัวได้เลย

คำพูดหรือการสื่อสารก็เหมือนกัน

เราอยู่โดยที่เราไม่พูด หรือสื่อสารไม่ได้เลย

เพียงแต่เราใช้คำพูดบ่อยๆ ๆ มากจนลืมไปว่า

นอกจากจะเป็นคุณแล้ว คำพูดก็เป็นโทษ

เราเป็นทั้งเจ้าของคำพูด

และคำพูดก็เป็นนายเรา

สามารถช่วยเหลือหรือทำร้ายกันก็ได้

แต่การถูกทำร้ายด้วยคำพูดอาจจะต่างจากโดนทำร้ายร่างกาย

เพราะการทำร้ายร่างกาย เมื่อถูกแทงครั้งหนึ่ง ความเจ็บจะคงอยู่จนกว่าแผลนั้นจะสมาน

แต่การแทงกันด้วยคำพูดนั้น เมื่อถูกแทงครั้งหนึ่ง

ผู้ฟังจะสามารถรีไซเคิลมีดคำพูดนั้นขึ้นมาปักอกตัวเองได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

โดยที่ตัวผู้พูดเอง อาจจะลืมไปแล้วว่าเคยว่าอะไรร้ายๆกับใครเอาไว้บ้าง

เราในฐานะผู้พูด ก็ต้องระวังคำพูดของตัวเอง

และเราในฐานะผู้ฟัง เมื่อเห็นว่าคำพูดนั้นเป็นมีด ก็รีบทิ้งซะ อย่าเก็บไว้กับตัว

จะได้ไม่บาดอกบาดใจซ้ำไปซ้ำมา

1 หุดหิด (เป็นเวิร์บฟิวเจอร์เทนซ์ของหงุดหงิด)
- เวลาอยากคุยไม่มีใครมาคุย พอจะทำงาน มีคนมาคุย = หุดหิดคนอื่น (พาล)
- เวลาว่างไม่ทำงาน พออยากทำงานดันเสือกง่วง = หุดหิดตัวเอง
- เบื่อง่าย ป่วงง่าย ง่วงง่าย = หุดหิดพฤติกรรมตัวเอง

2 จิตใจไม่มั่นคง บ้าบอไปวันวัน สิ่งที่เคยใช้ยึดเหนียวจิตใจ มันไม่ได้บินมาด้วย
(ก็มีสยาม เจเจ ร้านอาหารข้างทาง ร้านส้มตำ เยาวราช)(พิมไปกัดปากไป เือื๊อกก)

3สติสตางค์ก็หลุด เอ๊ะ วันนี้วันอะไรของสัปดาห์?? วันนี้ทำงานไปกี่ชม.ละ ทำไมอู้ตลอดล่ะ??

4 ขยันมากรู้สึกท้อแท้ ขี้เกียจมากรู้สึกผิด ไม่มีกำลังใจในชีวิต อยากจะกรี๊ด..

จบละ.. มาบ่น

อยากไม่ใส่โลกมนุษย์เหมือนเมื่อก่อนจัง
แต่เรื่องบางอย่างมันก็กลับคืนไปไม่ได้
หรือถ้าเราจะเปลี่ยนกลับไปจริงๆ ความคิดต่างๆก็คงเปลี่ยนไป
และคงต้องมีอะไรสักอย่างมาทำให้เปลี่ยน

แค่ฟังธรรมะก็หายกลุ้มเป็นปลิดทิ้ง
กลับสู่บ้านที่แท้จริง

]]> http://cotyledon067.wordpress.com/2010/03/18/l/feed/ 3 cotyledon067 http://cotyledon067.wordpress.com/2010/03/18/social-network/ http://cotyledon067.wordpress.com/2010/03/18/social-network/#comments Thu, 18 Mar 2010 06:42:10 +0000 cotyledon067 http://cotyledon067.wordpress.com/2010/03/18/social-network ]]> Social Network ไม่ได้ทำให้เรามีเพื่อนมากขึ้น
แต่ทำให้เรามีคนรู้จักมากขึ้น
วันนี้รู้สึกแย่กับตัวเองมาก
มีคนในFBทั้งหมดเป็นร้อย
มีคนออนอยู่เป็นสิบ
แต่ไม่มีใครที่เราคุยได้สักคน
ในที่สุดแล้ว เรา็ก็ต้องคุยกับตัวเอง ร้องไห้กับตัวเอง แก้ปัญหาด้วยตัวเอง
เราเริ่มไม่เชื่อว่าโลกนี้จะมีที่ให้เราพึ่งได้จริงๆ
ไม่สิ ไม่ควรเรียกว่าเริ่มไม่เชื่อ ควรเรียกว่า แน่ใจอย่างจริงๆจังๆ
พอถึงเวลา่ที่เราต้องการใครซักคนจริงๆ
ก็ไม่มีใครเลยที่จะอยู่ตรงนั้น
เหมือนวิ่งไปที่อุโมงค์แล้วคิดว่าเจอทางออก
แล้วมันก็ปักป้ายว่าทางตัน
ทุกวันนี้พยายามทำอะไรด้วยตัวเองทั้งหลายทั้งแหล่
ก็เพื่อหลีกหนีความรู้สึกที่ต้องพึ่งคนอื่น
ไม่ใช่หยิ่งยะโสอะไรเลย
แต่เพราะว่าเมื่อถึงเวลาจริงๆ
คนที่พึ่งได้ ก็เห็นมีแต่ตัวเองนั่นแหล่ะ
เมื่อคืนมานั่งคิดๆดูเห็นจะจริง
ที่เรานั่งเสียเวลากับSocial Network
มันไม่เคยsootheเราเลยจริงๆจังๆ
เหมือนมีเซ็กส์ทางโทรศัพท์
เราไม่ได้คุยกับเพื่อนจริงๆ
ไม่ได้กินข้าวกันจริงๆ
แล้วถึงเวลาจริงๆ ก็ไม่มีซักไหล่ให้พักได้
โลกในอินเตอร์เนทมันเริ่มจริงน้อยลง
ความสัมพันธ์ในอินเตอร์เนทก็เช่นกัน
การที่เราใส่ใจใครใคร
ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีใครมาใส่ใจเราอย่างจริงๆจังๆ
นั่งมองดูนิ้วชี้ที่โดนน้ำมันลวกเมื่อวาน
มันเป็นจุดเดียวกะที่โดนมีดปอกมะพร้าวบาดเมื่อตอนม.ปลาย
ตอนที่ช่วยแม่ปอกมะพร้าวทำขนมไปขายที่โรงเรียน
พอวิ่งไปบอกแม่ว่า แม่ๆ มีดบาด แม่ก็หยิบพลาสเตอร์ยาจากกระเป๋า
แล้วบอกว่า กะไว้แล้วว่าต้องโดนบาด
เป็นไม่กี่ครั้งที่เรารู้สึกพึ่งได้
เมื่อก่อน เวลาปิดเทอม พอเราเป็นไข้
แม่อยู่นอกบ้าน ไม่มีใครซักคนมาเฝ้าไข้เรา
เราต้องเดินไปหาผ้ามาเช็ดตัวเองให้หายร้อน
เอาผ้ามาห่มให้เหงื่อออกให้หายไข้
มันทำให้ตอนนี้เราเริ่มไม่แน่ใจว่า
ถึงเวลาจริงๆ เราควรเดินไปพึ่งใครคนอื่น
หรือเดินหน้าพึ่งตัวเองต่อไป
จริงๆเราพยายามไม่ร้องไห้มาอาทิตย์นึงแล้ว
แต่หนึ่งถึงสองวันนี้เป็นวันพายุสาดสำหรับเรามาก
แล้วเราก็ค้นพบว่า ไม่มีใครมารับรู้พายุสาดกับเราซักคนเดียว
ยิ้มสิ โลกจะยิ้มให้คุณ
แต่ถ้าคุณร้องไห้ เชิญร้องไปคนเดียวเถอะ

]]> http://cotyledon067.wordpress.com/2010/03/18/social-network/feed/ 2 cotyledon067 http://cotyledon067.wordpress.com/2010/03/09/%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b8%b5%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%ad%e0%b8%b1%e0%b8%9e%e0%b8%aa%e0%b9%80%e0%b8%9b%e0%b8%8b/ http://cotyledon067.wordpress.com/2010/03/09/%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b8%b5%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%ad%e0%b8%b1%e0%b8%9e%e0%b8%aa%e0%b9%80%e0%b8%9b%e0%b8%8b/#comments Tue, 09 Mar 2010 11:38:22 +0000 cotyledon067 http://cotyledon067.wordpress.com/2010/03/09/%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b8%b5%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%ad%e0%b8%b1%e0%b8%9e%e0%b8%aa%e0%b9%80%e0%b8%9b%e0%b8%8b ]]> เอาอีกแล้ว.. มีคนมาเม้นท์อีกแล้ว